سکوت دل

  WISH I WAS YOUR LOVER

كاش معشوق تو بودم

You know I got this feeling that I just can’t hide

مي دوني يك احساسي دارم كه نمي تونم پنهان كنم

I try to tell you how I feel

سعي مي كنم كه بهت بگم احساسم چيه

I try to tell you about I’m me

سعي مي كنم كه بهت بگم ولي من

Words don’t come easily

كلمات به آساني نمي آيند

When you get close I share them

وقتي تو نزديك مي شي او نا رو تقسيم مي كنم

I watch you when you smile

من تماشات مي كنم وقتي تو لبخند مي زني

I watch you when you cry

من تماشات مي كنم وقتي تو گريه مي كني

And I still don’t understand

و من هنوز نفهميدم

I can’t find the way to tell you

راهي رو براي گفتن پيدا نكردم

I wish I was your lover

اي كاش معشوق تو بودم

I wish that you were mine

اي كاش تو مال من بودي

Baby I got this feeling

عزيزم من اين احساس دارم

That I just can’t hide

كه نمي تونم پنهانش كنم

Don’t try to run away

سعي نكن فرار كني

There’s many thing I wanna say

خيلي چيزهاست كه بايد بهت بگم

No matter how it ends

فرقي نمي كنه چطوري تموم بشه

Just hold me when I tell you

فقط به من گوش كن وقتي كه بهت مي گم

I wish I was your lover

اي كاش معشوق تو بودم

I wish that you were mine

اي كاش تو مال من بودي

Baby I got this feeling

عزيزم من اين احساس دارم

That I just can’t hide

كه نمي تونم پنهانش كنم

Oh I need is a miracle

چيزي كه من مي خوام يك معجزه است

Oh baby all I need is you

عزيزم همه ي چيزي كه من مي خوام تويي

All I need is a love you give

همه ي چيزي كه مي خوام يك عشقي است كه تو به من بدي

Oh baby all I need is you

عزيزم همه ي چيزي كه مي خوام تويي

Just wanna be your lover

فقط مي خوام كه معشوق تو باشم

Just wanna be the one

فقط مي خوام تنها (يكي ) باشم

Let me be the lover

بذار معشوقت باشم

Let me be the one

بذار تنها ( يكي ) باشم

کاش میدانستی

                     دل من با تو به معراج خدا خواهد رفت

                           دل من فقط با تو می ماند

                 چشمهایم ز شکوفایی عشق تو فقط می خوابد

                               کاش می دانستی

                            عشق من معجزه نیست

                            عشق من رنگ حقیقت دارد

                     اشکهایم به تنهایی نگاه تو فقط می بارد

به غیر از گلها

از همه دلگیرم ،کوله ام غرق غم است

آدم خوب کم است عده ای بی خبرند

عده ای کور وکرند وگروهی پکرند

دلم از این همه بد میگیرد و چه خوب ...

آدمی می میرد.

با چه کس توان گفت درد دل را که مرحمی باشد

 و عصیانگری نکند درد دل را

به گوش باش سه فرمان را : 1_ پندار نيك 2_ گفتار نيك 3_ كردار نيك و به جا آر سنت كوروش را تا مزدا پناهت باشد . نوروز تان پيروز

باید فراموشت کنم ، چندی است تمرین می کنم
من می توانـم ، می شود ، آرام تلقین می کنم

با عکس های دیگری ، تا صبح صحبت می کنم
با آن اتاق خویش را ، بیهوده تزیین می کنم

سخت است اما می شود ، در نقش یک عاقل روم
شب نه دعایت می کنم ، نه صبح نفرین می کنم

حالم نه اصلا خوب نیست ، تا بعد بهتر می شود
فکری برای این دل ِ ، تنهای غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین
خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

از جنب و جوش افتاده ام ، دیگر نمی گویم به خود :
وقتی عروسی می کند ، آن می کنم ، این می کنم

خوابم نمی آید ولی ، از ترس بیداری به زور
با لطف قرص ِ قدّ ِ نُقل ، یک خواب رنگین می کنم

این درد ِ زرد ِ بی کسی ، بر شانه جا خوش کرده است
از روی عادت دوستی ، با بار سنگین می کنم

هر چه دعا کردم نشد ، شاید کسی آمین نگفت
حالا تقاضای دلی ، سرشار از آمین می کنم

نه اسب ، نه باران ، نه مرد ، تنهایم و این دائمی است
اسب حقیقت را خودم ، با این نشان زین می کنم

یا می بَرم ، یا باز هم ، نقش شکستی تلخ را
در خاطرات سُرخ خود ، با رنج آذین می کنم

حالا نه تو مال منی ، نه خواستی سهمت شوم
این مشکل من بود و هست ، در عشق گلچین می کنم

کم کم ز یادم می روی ، این روزگار و رسم اوست
این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین می کنم

به تو آری به تو یعنی به همان منظردور     به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور

به همان سایه همان وهم همان تصویری      که سراغش زغزلهای خودم میگیری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم       یعنی ان شیوه فهماندن منظور به هم

به تبسم به تکلم به دلارایی تو                 به خموشی به تماشا به شکیبایی تو

به نفس های تو در سایه سنگین سکوت      به سخنهای تو با لهجه ی شیرین سکوت

شبحی چند شب است افت جانم شده است    اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است     یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگی اش    میشود یک شبه پی برد به دلداده گی اش

آه ای خواب گرانسنگ سبکبار شده          بر سر روح من افتاده و اوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است   یک نفر مثل خودم تشنه ی دیدار من است

یک نفر سبز چنان سبز که از سرسبزی اش     میتوان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است     اول نام کسی ورد زبانم شده است

ای بیرنگ تر از اینه یک لحظه بایست     راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه ی هرشبه تصویر تو نیست    پس چرا رنگ تو و اینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی ان شبح آینه پوش        عاشقی جرم قشنگی ست  به انکار ان مکوش

اری آن سایه که شب افت جانم شده بود    آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل اینه پیدا شده است         و تماشاگه این خیل تماشا شده است

          در سرم سودای جامی بی زوال

                    پرسه ای آغاز کردم در خیال

                              دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت

          یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اول بار را

         خاطرات اولین دیدار را

                    آن نظر بازی آن اسرار را

                           آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

        چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدو هم آشیان شد با من او

         همنشین و هم زبان شد با من او

                    خسته جان بود که جان شد با من او

                             نا توان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

          این چنین آغاز شد دل بستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

          وای از آن عمری که با او شد به سر

                   مست او بودم زدنیا بی خبر

                      دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد

          گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا بر جاست دل

          گر گشایی چشم دل زیباست دل

دل زعشق روی تو حیران شده

          در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدار

          من تو را بس دوست می دارم بدان

                     شوق وصلت را به سر دارم بدان

                               چون توی مخمور خمارم بدار

با تو شادی می شود غم های من

         با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

         دل ز جادوی رخت افسون شده

                   جزتو هر یاری به دل مدفون شده

                            عالم از زیباییت مجنون شده

در سرم جز عشق او سودا نبود

          بهره کس جز او در این دل جا نبود

                  دیده جز بر روی او بینا نبود

                          همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود

         در نجابت در نکویی تاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

         طاقت خوشبختی ما را نداشت

                 پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

                          بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس

        حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود

        در غمش مجنون و عاشق کم نبود

                بر سر پیمان خود محکم نبود

                         سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

          ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

                  بی خبر پیمان یاری را گسست

                          این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رفت

         رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم که او هم خون من است

         خصم و جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

         این گدا مشمول آن رحمت نشد

                  آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

         با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

         باده نوش غصه ی او من شدم

                 مست و مخمورو خراب از غم شدم

                          ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

         سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر

         بعداز این حتی تو اسمم را نبر

                خاطراتم را تو بیرون کن زسر

                         دیشب از دست رفت فردا را نگه

آخرین یکبار از من بشنو یک پند

         بر من روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

          عشق دیرین گسسته تارو پود

                  گرچه آب رفته باز آید به رود

                           ماهی بیچاره اما مرده بود

سپیده که سر زند

در این بیشه زار خزان زده

شاید گلی بروید شبیه آنچه در بهار بوییدیم

پس به نام زندگی

هرگز مگو هرگز